প্ৰা চীন গ্ৰীচৰ আখ্যান। ৰাজকুঁৱৰী ছাইকী আছিল অতীৱ সুন্দৰী। ছাইকীৰ সৌন্দৰ্যৰ খ্যাতি ইমানেই বিয়পি পৰিছিল যে জনসাধাৰণে তেওঁক সৌন্দৰ্যৰ দেৱী এফ্ৰোডাইটিৰ (ভেনাচ) সমকক্ষ বুলি গন্য কৰিছিল। তেওঁৰ ৰূপসুধা আকণ্ঠ পান কৰিবলৈ দেশ-বিদেশৰ লোকে ৰাজমহলত আহি ভিৰ কৰিছিল আৰু তেওঁকেই দেৱীৰ আসনত স্থাপন কৰি এই অতুলনীয় সৌন্দৰ্যৰ আৰাধনা কৰিছিল। এই কথা স্বয়ং এফ্ৰোডাইটিৰ কাণতো নপৰাকৈ নাথাকিল। দেৱী এফ্ৰোডাইটিৰ সৈতে মৰণশীল এগৰাকী সাধাৰণ মানৱীৰ তুলনা? কেনে স্পৰ্ধা! এফ্ৰোডাইটিৰ পুত্ৰ ইৰ’চ (কিউপিড) আছিল প্ৰেম আৰু যৌনতাৰ দেৱতা। হাতত অনন্ত কামনাৰ ধনু আৰু কাঁড় লৈ তেওঁ দেৱতা আৰু মানৱৰ বুকুত প্ৰেমৰ দাৱানল জ্বলাই গোটেই জগত ভ্ৰমি ফুৰিছিল। এফ্ৰোডাইটিয়ে পুত্ৰ ইৰ’চক আদেশ দিলে- ইয়াৰ উপযুক্ত শাস্তি দিয়া হওক। কোনো কুৎসিত জীৱৰ প্ৰতি ছাইকীৰ অন্তৰত বাসনা জগাই তোলা হওক। কথামতেই কাম। ইৰ’চে সোণালী ডেউকা কোবাই তড়িৎ গতিৰে ছাইকীৰ প্ৰাসাদৰ দিশে উৰা মাৰিলে। কিন্তু ইয়াৰ পিছত কি হ’ল? ছাইকীৰ ৰূপসুধা দেখা পাই স্বয়ং প্ৰেমৰ দেৱতা বাসনাসিক্ত হৈ ধৰাশায়ী হৈ পৰিল। ইফালে এফ্ৰোডাইটিৰ ৰোষৰ কথা ছাইকীৰ পিতৃ ৰজাৰ কাণত পৰাত তেওঁ আতংকিত হৈ উঠিল। ইয়াৰ সমাধান ...
প্ৰিয় মানুহবোৰৰ সৈতে কৰা আলাপ অথবা তেওঁলোকৰ বিযয়ে পতা অন্তহীন কথাবোৰকেই বুটলি আনিছোঁ ব্ল'গলৈ।