নিয়ৰপৰশ (Niẏarparaś) — A Touch Of Dewdrops

হালি পৰা গছবোৰে মোৰ কপাল চুই সুধিছিল এইমাত্ৰ আলিয়েদি আঁ‌তৰি যোৱা চেমনীয়া বসন্তৰ কথা ভৰা নৈৰ সিপাৰে কিউপিডৰ দেশ বঠা নোহোৱা নাৱৰ ঘাটত নীলপদ্ম স্বৰবৰ্ণৰ দৰে নহয় জীৱন ঠাইতে পাহাৰ ঠাইতে সমতল আঙুলি টোঁ‌ৱাই চুব জানো পাৰিবা সোণালী জোনৰ ভৰুণ ওঁ‌ঠ? কেনি আছে সৰলৰেখাৰ বাট বুকুৰ পৰা বুকুলৈ?

কেতিয়াবা বাৰাণ্ডাত থিয় দি বৰষুণ চাওঁতে টোপালবোৰ মোৰ খটখটীয়েদি উঠি আহিব আৰু বহি পৰিব চিকুণকৈ মুচি থোৱা মজিয়াত মই নুসুধাকৈয়ে অনৰ্গল কৈ যাব সিহঁতে ছাঁদত ভাঁহি থকা দুখন সুৱদী মুখ আৰু এইমাত্ৰ ভিজি পৰা চুলি একোছাৰ কাহিনী । -------------------------------- তাত এখন ঘৰ হ ’ ব , আৰু ইয়াত এখন বাগিছা গুলঞ্চ ফুলবোৰৰ দাঁতিয়ে পাজৰে উৰি ফুৰা সৰু সৰু চৰাইবোৰ চাই মই নিজকে তোমাৰ বিষয়ে ক ’ ম । ------------------------------- মোৰ কথা ওলালে তেওঁ হয়তো তোমাক সুধিব , “ এতিয়াৰ দৰেই নিৰিবিলি সন্ধিয়াবোৰত তুমি পকা লিচু এটাৰ দৰে গোন্ধাইছিলা নে ?”

সেমেকা বালিত আমি উদং গাৰে শুই আছিলো। ৰঙীণ শামুকৰ সৰু সৰু খোলাবোৰত ৰ'দে জুম বান্ধি বান্ধি পৰিছিলহি। হাতত হাত মুঠি মাৰি আমি কথা পাতিছিলো। ওঁঠত ওঁঠত থৈ চাকি চাইছিলো বিশ্বাস আৰু অন্তৰংগতা। বতাহখোৱা চৰাইবোৰ লাজ পাই উৰি গৈছিল। লুণীয়া পানীৰ ঢৌবোৰে খিলখিলাই হাঁহিছিল। অদূৰৰ মাছমৰীয়া নাওঁবোৰক আওকাণ কৰি আমি মিচিকিয়াই আছিলো। হঠাৎ আকাশখনে মন মাৰি পেলালে। তেওঁৰ চকুত দুফোটা পানী। বুকুত শিলভাৰ লৈ কাইলৈ আমি নিজ নিজ বাটে যামগৈ।

গছৰ জীয়া দলং এখনত আমি বহি আছিলো সেইদিনা বৰকৈ বতাহ বলিছিল ঠেঙুলিবোৰে পাত - পোখালিবোৰ মেলি দি আমাক শীতৰ পৰা আৱৰণ দিছিল কজলা শিপাবোৰে সাজি দিয়া নিৰাপদ খোৰোঙত দুয়ো কুচি - মুচি বহিছিলো আৰু বিনিময় কৰিছিলো বুকুৰ শিলভাৰ এপদ এপদকৈ ছাঁইবৰণীয়া দুখৰ পোছাক সোলকাই আমি নগ্ন হৈছিলো , হাঁহিছিলো আৰু কান্দিছিলো হিয়া উজাৰি অদূৰৰ ঘাইপথেদি আমাক এৰি গুচি গৈছিল এজাক গাড়ীৰ স্বাৰ্থপৰ হেডলাইট চকুলোবোৰ গোট মাৰি কাঁইটত কেতেকী এপাহ ফুলিছিল আৰু এখন অৰণ্যই আমাৰ কাহিনী শুনিছিল নিৰলে ।

তাই কবিতা নিলিখে তাই কবিতা নপঢ়েও ৰূমমেটে সজাই দিয়া মেহেন্দী হাতেৰে চুই নাচায় কবিতাৰ অমোঘ শৰীৰ হাচনাহানা ৰাতিৰ পদূলিত ৰৈ এৰালছিগা কবিতাৰ আখৰা কৰোঁতে তাই ৰ ’ লাগি চাই থাকে কবিৰ আঙুলিবোৰ অথচ তাই নাজানে , কবিৰ জপনামুখত তাইৰ বাবেই কুৱঁলীত ভিজি সৰু সৰু কবিতাবোৰ সৰি থাকে বোকোছাত আধালিখা কবিতা এবাহ লৈ কবিৰ কিৰিকিয়েদি উজাই আহে নিষিদ্ধ নদীৰ সোণোৱালী মাছ আপোনজনে ওঁঠত ওঁঠ থ ’ লে সৰি পৰা কবিতা এটি তাই আলফুলে সামৰি থয় আৰু সিফালে কোনোবা প্ৰেমিকৰ দিনলিপিৰ পৃষ্ঠাত কবিতাই হাঁহে , হুমুনিয়াহ কাঢ়ে নাইবা উচুপি উঠে নিৰল সন্ধিয়া তাই কবিতা নিলিখে , নপঢ়ে কবিতা জিভাত লৈ চাকি নাচায় কবিতাৰ লুণীয়া সোৱাদ ।

নমৰা আঁউসীৰ ঘোপমৰা চোতালত কিলবিলকৈ ছাঁবোৰ ভৰিয়েদি বগাই আহে এখন হাতে বিচাৰি নাপায় আনখনৰ আঙুলি চম্পাৱতীৰ ফুল যেন হাত ঐ , সেওঁতাত নতুন সেন্দুৰ । নৈৰ পানীত বৈ যায় লূণীয়া মৌনতা “ আই মোৰ ভৰি কূটেকূটায় আই মোৰ দেহা ভকেভকায় আই তোৰ জোঁৱায়ে মাৰিলে পুৰি ” চম্পাৱতীৰ জহা ধান মৰহি মৰে চম্পাৱতীৰ চাঙঘৰ জহে ঐ খহে । বঁটা চৰাই ৰখোতে গধূলি হ ’ ল কানিমুনি বেলিকা একোকে নেদেখি চম্পাৱতী কেনিনো গ ’ ল ।