সময়

মই সময়
মই মহাকাল
ময়েই সকলো।
এহাতত মোৰ মৃত্যুবাণ
আনহাতত সৃষ্টিৰ বীজ
মোতেই বিলীণ হয় পুৰণিৰ ভগ্নাৱশেষ
মোতেই নতুনৰ অংকুৰণ ঘটে
ময়েই বিশ্বনিয়ন্তা
মোৰেই সামান্য ইংগিতত
বসন্তই পৰশি যায় পুষ্প কানন
বৰষাই চুমা খাই ৰুক্ষ মাটিক
মোৰেই আঙুলিৰ ঠাঁৰত
শীতে সেমেকাই তোলে এটি এটি ৰাতি
কুঁৱলীৰ ওৰণিৰে আৱৰে পৃথিৱী

ময়েই মৃত্যু, ময়েই ধ্বংস
অবিৰাম প্রলয় নৃত্যৰে মই
চূর্ণীকৃত কৰোঁ
শত গৌৰৱৰ উন্নত স্তম্ভ
ভৰিৰে মোহাৰো শত দম্ভ, কত বিজয় নিচান
কত জয়ৰ অভিমান।
ধ্বংসৰ শেষত সেই ভগ্নাৱশেষত
ময়েই সৃষ্টিৰ বন্তিগছি হৈ
গঢ়ি তোলো এক নতুন সভ্যতা
সঁজাল ধৰা একোটি নৱতম সপোন
মোৰেই বুকুৰ উমত জীপাল হৈ উঠে।

মই চিৰশাশ্বত, অবিনশ্বৰ
চিৰ গতিশীল,সর্বশক্তিমান।