কল্পবৃক্ষৰ সন্ধানত এদল অসুখী মানুহ

          নাজানো, কেতিয়া চামিল হৈছিলোঁ অসুখী মানুহ এজাকৰ বিৰাট সমদলটোত। (থকাখিনিক লৈ সম্পূর্ণ সন্তুষ্ট নোহোৱাজন অসুখী হ'লে মইনো কেনেকৈ সুখী হ'ম!) ৰূপকথাৰ কল্পবৃক্ষ এজোপাৰ অন্তহীন সন্ধানত নামি পৰিছিলোঁ নিজে নুবুজাকৈ। আশা পূৰণ কৰা সেই কল্পবৃক্ষৰ সন্ধানত বিৰামহীন জীৱনৰ দৌৰ। হয়তো উদ্দেশ্য প্রত্যেকজনৰ ভিন্ন কিন্তু একেই লক্ষ্য। এই লক্ষ্য কিমান দূৰত নাজানো, সমুখৰ ফালেই বুলি নিশ্চিত মাত্র। সেইবাবেই এই দৌৰো অন্তহীন। কেৱল কাষৰজনতকৈ আগবাঢ়ি থকাটোৱেই সাফল্য। থমকি ৰ'লেই শত যোজন (সময়ৰ হিচাপত শতিকা) পিছ পৰি যোৱাৰ শংকা। হয়তো এই অঘোষিত যতিহীন দৌৰ প্রতিযোগিতাত জীৱনৰ অন্তিম মুহূর্ত্তলৈকে প্রত্যেকেই ভাগ লৈ থাকিব।