স্বাধীন অসমৰ প্ৰসংগক্ৰমে

            স্বাধীন অসম বৰ্তমান সময়ত প্ৰাসংগিক হয় নে নহয় এই কথাটোত দ্বিমত থাকিলেও এসময়ত বহুসংখ্যক লোকে ভাৰতৰ পৰা স্বাধীনতা লাভৰ আকুল ধাৰণা এটাক সংগোপনে পোহপাল দিছিল। ১৯৭৯ চনৰ ৰঙালী বিহুৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত ঐতিহাসিক শিৱসাগৰৰ তলাতল ঘৰত জন্মলাভ কৰা সংযুক্ত মুক্তি বাহিনী বা চমুকৈ আলফাৰ প্ৰতি ৰাইজৰ সমৰ্থন আছিল মুক্ত, স্বতঃস্ফুৰ্ত। সৃষ্টি হৈছিল অসমৰ এক নতুন ইতিহাসৰ। বুজা-নুবুজা বয়সত সেই অস্থিৰ সময়ছোৱাৰ আমিও সাক্ষী আছিলো। প্ৰেমাস্পদৰ সৈতে হাঁ‌হি-পাতি মছগুল হোৱাৰ বয়সত ল'ৰাবোৰে বুকুত জুই একুৰা লৈ হাবিলৈ ওলাই গৈছিল। ইয়াৰ পিছত ৰাতিয়ে-দিনে ৰজাৰ চিপাহীয়ে পিয়াপি দি ফুৰিছিল গাঁ‌ৱবোৰত। ঘেৰাও কৰি লোৱা গাঁ‌ওখন মূক হৈ পৰিছিল। কৰ্মসূত্ৰে দেউতা ঘৰত নাথাকিছিল প্ৰায়ে। এনে এটা দিনতে বনকৰা দাদাজনে এখন মোটোহা হাতৰ পূৰ্ণহতীয়া চৰ খাই কান্দিছিল। তথাপিও হিন্দী ভালদৰে ক'ব নজনা মোৰ মায়ে বাৰাণ্ডাত থিয় দি উত্তৰ দিছিল "মুঝে মালুম নহী।" আইতাই খামুচি ধৰিছিল মোৰ হাত। খবৰ কাগজ আৰু আলোচনীৰ ছবি চাই ধৰ্ষণ কি সেয়া কাৰোবাক সুধিবলৈ মোৰ ভয় লাগিছিল। কি নাম? ভনীমাই দত্ত। এনেকৈয়ে বহুদিন পাৰ হৈ গৈছিল। স্বাধীনতা দিৱস বা গণৰাজ্য দিৱসত আমি বাটলৈ ওলাবলৈ পাহৰিছিলোঁ‌। বতাহত ধোঁ‌ৱা আৰু বাৰুদৰ গোন্ধ পাইছিলোঁ‌। ইয়াৰ বহুদিনৰ পিছতো কথাবোৰ প্ৰায় একেদৰেই আছিল। গুলীৰে থকা-সৰকা হৈ কাষৰ গাঁ‌ৱৰ দমকলৰ মিস্ত্ৰীজনে হাত এখন হেৰুৱাইছিল। মৌচাক আলোচনীৰ এটা সংখ্যা কণমানি মৌগুটি এজাকৰ নামত উচৰ্গা কৰা হৈছিল। কি আছিল বেটুপাতত? ফুলৰ পাপৰিৰে ঢাকিব খোজা অবোধ শিশুৰ কণ কণ হাতৰ আঙুলি। ধেমাজি! সৰল মানুহজাক ভয় আৰু খঙত কঁ‌পিছিল। এনেকৈ বহু বছৰ বাগৰি গ'ল। অসম আজিও ভাৰতৰ অভিন্ন অংগ হৈয়েই থাকিল। কিন্তু শাসক আৰু বিপ্লৱীৰ এই যুঁজখনত কিমান নিৰপৰাধ লোকে অমানুষিক অত্যাচাৰ সহিলে, কিমান লোকে প্ৰাণ হেৰুৱালে তাৰ খতিয়ান সাহসেৰে ল'বলৈ আমি হয়তো আজি অপাৰগ।